5 jaar verslaafd

5 jaar verslaafd

Geplaatst in: Nieuws | 0

Ik ben verslaafd aan coderen, al 5 jaar. Het begon met een simpel idee dat ik later Subtwitter doopte. Het idee was om een klein programma te schrijven dat ondertitels van films of series omzette naar gelijkaardige tweets. Dit werkte met ondertitel bestanden. Ik was zo gepassioneerd en overtuigd door dit idee dat ik mezelf leerde programmeren en na 3 weken was het af. Voor het project had ik een paar boeken over programmeren gekocht, maar na pag. 28 gaf ik het op. Ik kwam tot het besef dat het eigenlijk veel makkelijker was om een einddoel te hebben, dan gewoon de taal te leren. De code van het programma was gruwelijk fout geschreven, maar het werkte perfect. Het leverde mijn eerste officiële tentoonstelling op en ik beheerste de basis van het programmeren.

Door mijn nieuwe skill ging er een wereld voor me open. De mogelijkheden waren eindeloos. Wat als ik nu deze data combineer met die data? Ik studeerde in die tijd Mediakunst aan het Kask in Gent en experimenteerde nachten met coderen.

Een groot aantal experimenten verder gebruikte ik meer en meer de open data van steden. In België waren toen alle data van de treinen in realtime openbaar. Hier wilde ik iets mee doen. Ik creëerde een virtuele wereld die België voorstelde waar virtuele personen rondreisden op realtime data van de Belgische treinen. Dus als een trein vertraging had, dan had de virtuele persoon ook vertraging. Als de persoon aankwam in een station koos hij een nieuwe trein en reisde verder. ‘s Nachts ligt de wereld stil omdat er geen treinen rijden in België. Toen dit eenmaal af was schreef ik er functies bij. Eerst kregen virtuele personen een geslacht en een naam, afkomstig van een babynamen website. Later kregen de personen ook emoties. Als een persoon vertraging had voelde hij zich niet goed. Later konden de personen ook verliefd op elkaar worden, voelden zich goed en gingen samen reizen. Zo schreef ik iedere dag wel een nieuwe functie voor de virtuele wereld. Ik heb het project nooit online geplaatst en dit is de eerste keer dat ik erover schrijf.

Beide projecten zie ik als de basis onder mijn coderingsbestaan. Ik denk dat het goed is om eerst een projectidee te hebben waarover je gepassioneerd bent en dan pas een boek te kopen waaruit je stap voor stap de functies van het coderen leert.

Jaywalking en Seattle Crime Cams zijn 2 installaties die ik voor IDFA Doclab maakte en die een uitdaging waren. Het waren projecten die boven mijn skillset lagen, maar ik was ervan overtuigd dat deze installaties gemaakt moesten worden. Voor mij is het dan ook belangrijk dat deze 2 werken in mijn solo tentoonstelling – van 4 mei t/m 30 juli 2017 in Tetem – te zien zijn.

~ geschreven door Dries Depoorter

De solo tentoonstelling van Dries Depoorter wordt mede mogelijk gemaakt door Vlaams Ministerie van Cultuur, Jeugd, Sport en Media, Departement Cultuur, Jeugd, Media / Afdeling Kunsten.

Drukwerk

 

Tubantia: Bedenkers kiemgroentenjurk presenteren hun werk

Tubantia: Bedenkers kiemgroentenjurk presenteren hun werk

Geplaatst in: In de media | 0

Artikel in de Twentsche Courant Tubantia over de presentatie van de Zadenjurk, een van de expert programma’s van Maker Festival Twente georganiseerd door Tetem ism TwentseWelle:

Christel Burghoorn en Annemarie Huirne presenteren woensdagavond 1 maart hun samenwerkingsproject Uitloper, over het ‘verbouwen’ van eetbare kiemgroenten op textiel en kleding. In een interview in deze krant vertelde het duo vorig jaar dat zij hun experimenten zien als een nieuwe fase in de bekritiseerde kledingindustrie.

Lees verder

De kunst voor wie het gewoon is

De kunst voor wie het gewoon is

Geplaatst in: Nieuws | 0

Veel kunstenaars koesteren een wantrouwen tegen normen. “Teaching artists is like herding cats” zei een docent ooit tegen mij en dat maakt het samenstellen van een groepstentoonstelling met kunststudenten tot een leerzame uitdaging. De academie wordt bewoond door een speciaal volk: jonge kunstenaars die vol passie op zoek zijn naar een artistieke taal en boodschap. Sommigen vinden al snel een eigen stem, anderen imiteren hun helden om eerst een ambacht te beheersen en later te ontdekken wat ze zelf willen tonen.

De paradox van iedere kunstopleiding is dat juist het vinden van een eigen stem, taal en boodschap, maar nauwelijks geleerd kan worden. “Je gaat het pas zien als je het doorhebt”, zei de denker Johan Cruyff ooit en dus: je hebt niet door wat je niet ziet.

De mens is een gewoontedier. De meeste dingen doen we zonder dat we erbij stilstaan en dat is maar goed ook: je zou toch de hele dag bewust moeten ademhalen of moeten nadenken over het op tijd knipperen met je ogen. Handelingen die we dagelijks verrichten en ervaringen die zich steeds min of meer herhalen, verdwijnen langzaam naar de achtergrond: ze worden gewoontes. Iedereen die een verre reis maakt, ontdekt dat zaken die in ons landje volstrekt gewoon zijn, ergens anders met dezelfde vanzelfsprekendheid ontbreken.

In de filmklassieker ‘The Silence of the Lambs’ zegt Hannibal Lecter, het personage gespeeld door Anthony Hopkins: “We begin by coveting what we see everyday”. We hechten aan onze gewoontes: het comfort van de alledaagsheid is warm, wollig en goed voor de nachtrust. De kunstacademie is een plek om die gewoontes onder de loep te nemen. In hoeverre ademen gewoontes de impliciete normen en waarden van het land, de stad, de straat of het huis waar je bent opgegroeid? Iedereen spiegelt zich immers aan anderen: om uit te vinden aan welke normen we zelf voldoen en ook om je ertegen af te zetten: begin ik waar de ander ophoudt? Die ander is soms de buurman, maar veel vaker een abstract idee dat wordt aangehaald met de term ‘de mensen’. Op televisie voelen ‘de mensen’ zich bedreigd en hebben ‘de mensen’ het niet zo op vreemdelingen. ‘De mensen’ schijnen hard te werken en betalen graag zo min mogelijk belasting.

De deelnemers aan AKI Electrique hebben Tetem’s programmalijn Living Together with Strangers als inspiratiebron gebruikt voor hun werk. Zij onderzoeken wat hun en onze verhouding is tot de ander. De opdracht was dat de studenten een groepstentoonstelling zouden maken en dat is een complexe taak, want ineens is die ander niet alleen de ‘vreemde’ uit het werk van filosofe Naomi Jacobs, maar ook de collega, de toeschouwer, de tentoonstellingsruimte van Tetem en de begeleidende docenten. Toch spreken hier heldere stemmen die, met een open oor voor de ander, gezamenlijk zingen.

“Doe normaal of ga weg”, schreef Minister-President Mark Rutte onlangs in een open brief afgedrukt in veel landelijke dagbladen. Doet u bij voorbaat liever niet normaal dan zou ik, als ik u was en voordat u besluit om weg te gaan, voor de zekerheid eens nagaan of u niet toevallig kunstenaar bent.

~ geschreven door Jacco Prantl, AKI ArtEZ filosoof die de studenten heeft begeleid bij het vertellen van het verhaal achter en over het eigen werk.

Foto: Alex Baker

Hart van Enschede: Nervous Systems tot eind maart bij Tetem

Hart van Enschede: Nervous Systems tot eind maart bij Tetem

Geplaatst in: In de media | 0

Hart van Enschede over de tentoonstelling Homage to Nervous Systems:

De komende twee jaar zal Tetem de tentoonstellingen en events programmeren binnen de programmalijnen Living Together with Strangers en Driving Technology. De tentoonstelling Nervous Systems is de eerste tentoonstelling van dit jaar binnen de programmalijn Driving Technology.

Lees verder

1 2 3 4 38