Without You There’s No Me

Without You There’s No Me

Geplaatst in: Nieuws | 0

Als je niet de mensen had ontmoet die je tot nu toe hebt ontmoet, niet de plekken had gezien die je tot nu toe zag, was je dan dezelfde mens? Waar je vandaan komt en hoe je bent opgevoed vormt je tot wie je vandaag de dag bent. Al lijkt alles nog zo individueel, voor een belangrijk deel ben je een product van je omgeving. Maar hoe groot is dit deel? Hoeveel invloed heeft je omgeving en familie op jou als individu? Hier gaat de serie ‘Without You There’s No Me’ over, die van 30 november t/m zondag 28 januari te zien is bij Tetem. In deze serie ga ik op zoek naar welke invloed opa’s, oma’s, ouders en kinderen op elkaar hebben.

Talent & Development Program
Bij Tetem volg ik het Talent & Development Program, een tweejarig professionaliseringstraject. Ik heb meegelopen met de voorbereidingen voor de tentoonstelling Silent Majority. Daar heb ik veel van geleerd en ook de moed gekregen om zelf een expositie op te zetten in de foyer bij Tetem. Het Talent & Development Program heeft me het afgelopen half jaar al veel inzichten gegeven. Als beginnend kunstenaar kom je erachter dat er veel meer bij het beroep van kunstenaar komt kijken dan enkel en alleen nieuw werk maken. Tetem begeleidt je hierin en geeft hulp op maat. Een grote aanrader voor beginnende kunstenaars, je kunt je nog aanmelden tot 1 januari 2018.

Binnen het Talent & Development Program krijg je de kans om via een strippenkaart medewerkers van Tetem te spreken. Zij kunnen je helpen in je creatieve proces, maar ook op het gebied van o.a. marketing en ondernemerschap. Door de strippenkaart te gebruiken werd het mij duidelijk dat ik graag een serie wilde maken die zou gaan over de huidige maatschappij, waarin steeds meer culturen naast en met elkaar samenleven. Met hulp van Tetem ben ik op zoek gegaan naar drie gezinnen waarin verschillende culturen versmelten. Ik ben met deze gezinnen in gesprek gegaan over wat hun gebruiken zijn. Wat maken ze mee, wat typeert hen als gezin? Het vertelde heb ik verwerkt in tekeningen en wandkleden.

Nieuwsgierigheid
In mijn werk houd ik me bezig met de huidige maatschappij; met name met de wijze waarop we met elkaar omgaan. Discussies worden in alle hevigheid gevoerd en meningen liggen ogenschijnlijk mijlenver uit elkaar. Op tal van onderwerpen lijken er verschillende kampen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Zouden de verschillen niet wat minder worden, wanneer we meer moeite doen om elkaar écht te horen? Door oprechte nieuwsgierigheid in die ander? Waarom vind jij wat je vindt? Vaak zijn dingen beter te begrijpen als iemand de tijd en aandacht krijgt het uit te leggen. Dan blijken onze verschillen misschien helemaal niet zo ‘erg’ te zijn, maar juist een verrijking.

~ geschreven door Esmay Groot Koerkamp

Esmay Groot Koerkamp is een van de kunstenaars die het professionaliseringstraject ‘Talent & Development Program’ bij Tetem volgt.

How to start a revolution? Hoe grijp je in? Revolte bij ArtEZ

How to start a revolution? Hoe grijp je in? Revolte bij ArtEZ

Geplaatst in: Nieuws | 0

Wat doe je als er van alles om je heen gebeurt waar je het niet mee eens bent en je in zou willen grijpen? De samenleving is complex en de problemen komen dichtbij. Denk aan de vluchtelingenopvang die veel protest oproept uit angst voor vreemden, maar ook de milieuproblematiek waar we dagelijks mee geconfronteerd worden, problemen in de zorg, verrechtsing in de politiek en samenleving. Tijden zijn roerig en de maatschappij is sterk verdeeld over de juiste aanpak van problemen.

Steeds breder en luider klinkt de roep om in opstand te komen tegen de situatie in de wereld en de heersende ideologieën. Al in 1951 schreef de Franse schrijver-filosoof Albert Camus in L’Homme Révolté dat de opstand of revolte ‘existentieel’ is en de ‘adem van de levensenergie’. Maar ook gevaarlijk want hoewel revoluties een omkering betekenen, uiteindelijk kunnen ze leiden tot een situatie waarin een nieuwe verkeerde partij de macht grijpt.

Jij zou je stem willen verheffen, maar je aarzelt. Hoe komt dat en hoe kun jij je toch uiten?

Het ArtEZ studium generale doet hier dit najaar onderzoek naar. Op 9 november 2017 organiseren we binnen ArtEZ Enschede (AKI, Conservatorium) een event rond het thema Revolte. Activistische makers uit diverse kunstdisciplines laten je kennismaken met hun tools voor verzet. Op onze blog verschijnen regelmatig stukken door kunstenaars en studenten van ArtEZ over het onderwerp: http://studiumgenerale.artez.nl/blog

Op 9 november onderzoekt ArtEZ studium generale het verlangen om de wereld verregaand te veranderen. De vraag is of kunst en design een even grote rol kunnen spelen als 100 jaar geleden tijdens de Russische Revolutie. Kan een boek, een theaterstuk of lied een revolutie ontketenen? En wat hebben we geleerd van de Arabische lente, die een revolutie 2.0 moest zijn, maar volgens velen een mislukte onderneming is gebleken?

Wat heb je nodig om een revolutie op gang te brengen? We onderzoeken de motieven om in verzet te komen en proberen onze aarzelingen te overwinnen. Welke voorwaarden liggen aan de basis van een geslaagde revolutie? Welke tools heb je tot je beschikking? Wat zijn de uitdagingen?

Terwijl deelnemers aan het programma gewapend worden in AKI, Museum TwentseWelle en het ArtEZ conservatorium, zien we dat Tetem aandacht besteedt aan de zwijgende meerderheid. Ook zij zijn ergens voor of tegen, maar spreken zich niet uit. Het is interessant om te onderzoeken hoe je deze meerderheid toch een stem kunt geven.

Ik zie overeenkomsten tussen beide programma’s, een goede revolutie begint met een sterke leider en een idee waar een grote meerderheid achter kan staan. Zonder deze meerderheid geen verandering. Laten we de zwijgende meerderheid een stem geven! Zet hem op Tetem!

How to start a revolution: zit de revolutie in jou?

www.studiumgenerale.artez.nl

~geschreven door Petra ten Brinke, coördinator ArtEZ studium generale Enschede

In het kader van ArtEZ stadium generale geeft Domenique Himmelsbach de Vries op dinsdag 7 november een lezing in AKI ArtEZ over Het Monument voor Prima mensen dat onderdeel is van de tentoonstelling Silent Majority.

Soms zie je een beeld en dan denk je: dit vertelt alles!

Soms zie je een beeld en dan denk je: dit vertelt alles!

Geplaatst in: Nieuws | 0

Documentair fotograaf Henk Wildschut fotografeerde sinds 2005 de vluchtelingensituatie van duizenden migranten in havenstad Calais, die de hoop koesterden om naar Engeland over te steken. Op 11 oktober gaf Wildschut in de foyer van Tetem een lezing over zijn fascinatie voor Calais en zijn omvangrijke fotoproject.

Hutten in het bos vertellen verhaal
“Mensen die een droom hadden over een beter leven, leefden in zelfgebouwde hutten in de bossen van Calais. Wat me intrigeert is de dualiteit; enerzijds het drama en de verschrikking, anderzijds de schoonheid. Monumentale beelden van migranten die proberen te overleven in een moeilijke situatie. Voor de serie Shelter heb ik geen mensen gefotografeerd. Als ik ze fotografeer wordt hun tijdelijke status van illegaliteit vastgelegd en daarmee permanent. De hutjes die mensen bouwen en waar ze in leven, vertellen veel over hun persoonlijkheid. Ondanks de harde werkelijkheid proberen mensen, haast tegen de klippen op, iets van gezelligheid te creëren.” In 2009 wordt het kamp in de bossen ontruimd.

Ville de Calais
Begin 2015 bereikt de vluchtelingenstroom een hoogtepunt en keert Wildschut terug naar Calais. “Het bos zat weer tot de nok toe vol. De vluchtelingen werden verplaatst naar de duinen. Ik zag hoe een weg werd aangelegd, er kwamen lantaarnpalen, stroom en water. Mensen gingen niet zitten afwachten, ze bouwden huisjes. Er kwamen winkels, restaurantjes en bedrijfjes. Er werd geld verdiend. Er ontstond een stad.”

Wildschut komt met grote regelmaat terug en legt het ontstaan van een secundaire wereld vast in beeld. “Ik ben een stalker in beeld. Ik wil dat mensen loskomen van vooringenomen ideeën, dat je altijd de beelden die je ziet bevraagt. Niets is wat het lijkt.” Ondertussen kent Wildschut veel mensen in het kamp, sommigen van hen portretteert hij ook. “Er was een restaurant dat afbrandde na de eerste ontruiming. Tien uur later stond de eigenaar alweer een nieuwe winkel te timmeren. Mensen zijn heel flexibel in het vormgeven van hun leven. Na de eerste ontruiming ontstond weer een nieuwe stad, maar deze was grimmiger en onveiliger dan de eerste. Door de ontruiming was de natuurlijke orde en organisatiestructuur helemaal omver gegooid.”

In oktober 2016 wordt ‘The Jungle’ definitief ontruimd. Wildschut rondt zijn project af in de vorm van een boek getiteld ‘Ville de Calais’. “Het is het monument van een tijdperk.” Afgelopen zomer werd Ville de Calais bekroond met de internationale Arles Prix du Livre 2017. Het boek werd tevens genomineerd voor de Aperture Award Best PhotoBook 2017.

Wildschut besluit zijn lezing met een filmpje over een vluchteling uit Afghanistan die vanuit een telefooncel naar huis belt. “Zeg maar dat ik er al ben”, vraagt hij zijn broer door te geven aan de rest van de familie.

Henk Wildschut exposeert van 26 oktober t/m 26 november met Ville de Calais in Tetem. De tentoonstelling is onderdeel van de Fotomanifestatie Enschede.

Zonder traditie geen toekomst

Zonder traditie geen toekomst

Geplaatst in: Nieuws | 0

De film l‘Avenir begint met een graf. Ook de rest van de film toont geen woest optimistisch toekomstbeeld. Toch is het een mooie, lieve en belangrijke film. Isabelle Huppert speelt een filosofiedocente van pakweg vijftig jaar. In korte tijd ruilt haar man haar in voor een andere vrouw, verliest ze haar moeder, en hoort ze van haar uitgever dat haar boeken uit de tijd raken. De toekomst, kortom, lijkt vooral de tijd van verlies.

Huppert is frêle en nu en dan verdrietig en gedesoriënteerd. Prachtig is het beeld dat zij mobiel belt op een eindeloze slikvlakte, drooggevallen door eb.  Ze wankelt, met nauwelijks bereik, maar blijft toch overeind. En dat komt vooral doordat zij zichzelf in een traditie plaatst. Ze houdt van haar vak en geeft het intellectuele leven graag door aan haar leerlingen. Ze probeert haar nieuwe situatie te begrijpen door te lezen wat anderen over verlies geschreven hebben. Ze accepteert een nieuwe rol van oma.

De film zit tjokvol verwijzingen naar de geschiedenis. De poes, één van de hoofdrolspelers in de film, heet ‘Pandora’,  Huppert omarmt net als Nietzsche een ezel, en de camera registreert een reeks boeken van oude denkers. De traditie vormt de ruggengraat die haar overeind houdt.

Ik ben vaak wat ambivalent over mensen die klassieken citeren of kunstwerken die je slechts kan begrijpen als je een lange rij eerder werk ook hebt gezien en begrepen. Vaak neigt het naar een ijdele tentoonstelling van belezenheid of een te zelfverzekerde claim dat de kunstenaar er recht op heeft als de opvolger van een eerdere grootheden beschouwd te worden.

Toch is het wellicht het enige wat we hebben. We wankelen frêle voort door het leven. We krijgen alleen betekenis door bescheiden voort te bouwen op datgene wat anderen ons nalieten. Er is alleen toekomst door het verleden.

~ geschreven door Hans-Peter Benschop

Hans-Peter Benschop is directeur van Trendbureau Overijssel, een inhoudelijk onafhankelijk bureau wat toekomstverkenningen maakt voor de politieke besluitvorming in Overijssel. Hans-Peter Benschop is nauw betrokken geweest bij de selectie van de kunstenaars Gunter Gruben, Viktoria Gudnadottir, Domenique Himmelsbach de Vries en Anne-Marie Meertens voor de Silent Majority tentoonstelling. In deze projecttentoonstelling onderzoeken de kunstenaars mogelijkheden om de grote gematigde middengroep een stem en gezicht te geven.

1 2 3 4 58